Συνέντευξη με τους I See Zero (Part 2)

Ανάμεσα σε μια τσιχλοπαρέλαση που κυνηγά τους I See Zero και μια ιδιαίτερα ευχάριστη διάθεση με πολύ γέλιο έρχεται το δεύτερο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης. Απολαύστε το…

Ποιες είναι οι φιλοδοξίες της μπάντας αυτή τη στιγμή? Μέχρι που θέλετε να φτάσετε ή μέχρι που είστε διατεθιμένοι να φτάσετε?

V.K.: Μέχρι όσο πάει. Δεν υπάρχουν όρια.

Πάνος: Ναι δεν υπάρχουν.

V.K.: Όπως και στο rock’n’roll δεν υπάρχουν όρια.

Πάνος: Απλώς κάθε μέρα συνεχίζουμε αυτό που αγαπάμε. Έχουμε βάλει κάποιους στόχους π.χ. Να ηχογραφήσουμε κλπ και σιγά σιγά αρχίζουν να πραγματοποιούνται.

Είναι ο πρώτος σας δίσκος?

Πάνος: Ναι. Έχουμε επιλέξει τα κομμάτια που θέλουμε, προχωράμε προσεκτικά και μελετημένα. Από ‘κει και πέρα όπως έρθουν τα πράγματα προχωράμε.

V.K.: Απλά το ξεκινήσαμε όλο αυτό και βάλαμε σαν πρώτο στόχο το δέσιμο μεταξύ μας. Έτσι κι αλλιώς δεν παίζουμε πολύ καιρό μαζί, τουλάχιστον το τελικό σχήμα.

Τι εννοείς το τελικό σχήμα?

Πάνος: Μιλάω για τον Τάσο (Τσολακίδης) ο καινούριος ντράμερ μας, η τελευταία προσθήκη στο συγκρότημα.

Πώς γνωριστήκατε με το Τάσο?

V.K.: Μέσω ενός παιδιού. Μας έδωσε το παλικάρι το τηλέφωνο του λέγοντάς μας ότι ψάχνεται για να βρει μπάντα και μας πρότεινε να κάνουμε καμιά πρόβα μαζί του.

Πάνος: Ναι, όντως. Και του τηλεφωνήσαμε, κανονίστηκε πρόβα και κολλήσαμε εύκολα μαζί του και σαν μουσικοί αλλά και σαν παρέα. Γενικά δεν φοβάται να πειραματιστεί μουσικά και έχει πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ, συστατικά απαραίτητα για να ταιριάξουμε με κάποιον.

Σχετικά με το θέμα των συναυλιών πάλι. Ποια είναι τα καλύτερα live που έχετε κάνει μέχρι τώρα?

V.K.: Το πρώτο είναι στη Νάξο στο Thalasea Band Festival, στη Αρχιτεκτονική στο Γκάζι, στα Βριλήσσια στο Lazy και στο Θυσείο.

Πείτε μας κάτι παράξενο-αστείο που έχει συμβεί σε κάποια συναυλία σας?

V.K.: Μμμ… Θυμάμαι ένα συμβάν. Ήμασταν στην Αρχιτεκτονική και παίζαμε…

Πάνος:  Αααα.. αυτό ήθελα να πω κι εγώ!!!

V.K.: (γέλια, πολλά) … Και σε κάποια φάση ενώ παίζαμε βγάζω την μπλούζα μου και την πετάω. Συνεχίζουμε να παίζουμε και όταν τελείωσε η συναυλία, με ρωτάει ο παλιός ντράμερ (Τάσος Μ.) για ποιο λόγο έβγαλα τη μπλούζα μου, προσθέτοντας ότι κάτι τέτοιο μπορεί να έκανε κακή εντύπωση στον κόσμο. Η απάντηση μου ήταν η εξής: ‘Rock’n’roll… Fuck off! Ότι θέλω θα βγάλω και τη μπλούζα μου και το κώλο μου.’ Γιατί αυτό είναι το θέμα, να είσαι ελεύθερος και να κάνεις ότι γουστάρεις. Δεν υπάρχει όριο στη τέχνη.

Πάνος: Το άλλο το θυμάσαι? Στα Εξάρχεια στο 7 Sins, ήμασταν η πρώτη μπάντα που θα έβγαινε και υπήρχαν άλλες τρεις (Illusion Fades + Ocean Mind). Εμείς βγήκαμε κανονικά, κάναμε το sound check και πήγαμε να πάρουμε μπύρες απ’ έξω. Επιστρέψαμε τις βάλαμε στο ψυγείο του μαγαζιού. Τελικά οι άλλες δύο μπάντες βγήκαν πρώτες και μείναμε εμείς τελευταίοι. Το θέμα ήταν όμως ότι είχαμε καταναλώσει πόσες μπύρες? ΠΟΣΕΣ? Να καταλάβεις έρχεται το αφεντικό και μας ρωτάει ‘Παιδιά θα παίξετε? Τι θα κάνετε?’ και εμείς λέγαμε ‘Ναι, φυσικά! Μια χαρά θα παίξουμε, δεν υπάρχει θέμα!’

V.K.: Και βγήκαμε τελικά στη σκηνή και βγήκε πάρα πολύ καλό το live. Ήρθε και ο τραγουδιστής των Illusion Fades και τραγούδησε μαζί μας το  Voodoo Child από Jimi Hendrix.  Γενικά υπήρχε ωραία ατμόσφαιρα, όμορφη παρέα , όμορφα συναισθήματα… Παίζαμε μουσική και γουστάραμε όλοι. Όταν τελείωσε το τραγούδι και έτσι όπως ο τραγουδιστής των  Illusion Fades κατέβηκε από τη σκηνή τράβηξε το βύσμα από τη κιθάρα του Πάνου. Επικρατεί μια σύγχυση, να βάλουμε το βύσμα στη κιθάρα του Πάνου ξανά, όλοι μεθυσμένοι όμως (γέλια), εκείνη τη στιγμή έπαιζα ένα σόλο και δεν είχα καταλάβει τίποτα μέχρι που το είδα αργότερα στο βιντεάκι. Μέσα στη βαβούρα καταφέρνουν και βάζουν το βύσμα πίσω στη κιθάρα, πάει ο Πάνος να παίξει και η κιθάρα ακούγεται πάνω στο Θεό, τα κάλυψε όλα (πάρα πολλά γέλια). Τελικά το πήρε πρέφα και ο ηχολήπτης οπότε το χαμήλωσε και η συναυλία συνεχίστηκε κανονικά.

Πάνος: Τι γέλιο ρε φίλε?

V.K.: Και θυμάμαι κι άλλο ένα σκηνικό, να το πω κι αυτό?

Πάνος: Έλα πες το!

V.K.: Γαμώτο η τσίχλα με τραβάει κάτω (με παράπονο). Ήμασταν στο Lazy, με πρόγραμμα που είχαμε, αλλά τι γίνεται τώρα? Ο Τάσος που είχαμε για ντράμερ, ο άλλος ο Τάσος (Μ.), όχι ο καινούριος, είχε κάτι κουμπαράκια του μαζί οι οποίοι είχαν έρθει να τον δουν για πρώτη φορά και είχανε πωρωθεί. Οπότε και μας κερνάγανε σφηνάκια, κάθε κομμάτι που τελειώναμε ερχόταν η σερβιτόρα με το δίσκο και έδινε σφηνάκια για όλους. Ο ντράμερ που είχαμε δεν έπινε καθόλου, δηλαδή πριν το live, coca-cola ή φραπεδιά. Οπότε για να μην φανεί και αγενής, τα έπινε όλα τα σφηνάκια φτάνουμε στο τέλος και όλοι εχουμε αρχισει να έχουμε μια θολούρα να μην θυμόμαστε τι κομμάτια έχουμε παίξει κλπ. Και τι γίνεται? Με το που τελειώνει το κομμάτι κάνει το φινάλε του τρου-του-του-του-του- ΠΑΜ! Και ξερνάει. (γέλια)

Πριν από κάθε συναυλία, έχετε κάποιο εθιμοτυπικό που κάνετε για να νοιώσετε ποιο κοντά ο ένας στον άλλον?

Πάνος: Εεε… όχι.

 V.K.: Ναι έχουμε.

Αποφασίστε (γέλια)

V.K.: Πίνουμε πολύ αλκοόλ. (κι άλλα γέλια)

Πάνος: Όχι, απλώς λέμε ‘Πάμε, να το κάνουμε σωστά, σαν να είναι πρόβα’

V.K.: ‘και πάμε να ροκάρουμε’

Πάνος: (τραγουδιστά) Don’t worry, be happy!!

Από διάσημους, τραγουδιστές συγκροτήματα. Ποιοι είναι αυτοί που θαυμάζετε την πορεία τους και θα θέλατε κι εσείς να έχετε μια παρόμοια εξέλιξη?

Πάνος: Εγώ τους Pearl Jam αρχικά και μετά πάει Smushing Pumpkins.  Όχι μόνο σαν μουσικές αλλά γενικά σαν μπάντες που έχουν αφήσει εποχές.  Υπαρχουν και πολλές άλλες, αλλά αυτά τα δύο είναι τα καλύτερα για μένα.

V.K.: Εντάξει, εμένα μου αρέσουν διάφορα πράγματα από  πολλές μουσικές δεν μπορώ εύκολα να καταλήξω σε κάτι συγκεκριμένο-αγαπημένο. Πάντα μου άρεσαν rock’n’roll μπάντες πάρα πολύ όπως οι AC/DC,  Κrokus, μ’ αρεσει και το παλιό rock’n’roll, μπάντες από τα ’60s ο Presley. Μου αρέσει η Jazz, το Old School Blues του 1930, Robert Johnson, η heavy metal επίσης μ’ αρέσει… Έχω πάρα πολλές επιρροές. Τους Queen ακόμη, θαυμάζω πάρα πολύ.

Γενικά έχετε επιρροές από την ελληνική σκηνή?

V.K.: Όχι σαν μπάντα. Προσωπικά εγώ έχω… Socrates και

Aphrodite's Child.

Κύριε Καρκαλά επιλέξτε εσείς μια ερώτηση να κάνετε στην μπάντα σας.

Πάνος: Ωραία, λοιπόν περίμενε… α! βρήκα, Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιο συγκρότημα που ξεκινάει τώρα? Κύριε Βαγγέλη?

 V.K.: Να δίνουν το  καλύτερο που έχουν πάνω στη σκηνή γιατί και καλά να μην παίξουν, αν ροκάρουν με ύφος και με στυλ θα αρέσουν.

Πάνος: Συμφωνώ, και να κάνουν αυτό που αγαπάνε δηλαδή εγώ έχω παρατήσει πολλά πράγματα, έφυγα από την Ιρλανδία εδώ και δύο χρόνια (δεν σας λέω την ηλικία μου) αλλά αν αγαπάς κάτι στη ζωή σου, θα το κυνηγήσεις πάρα πολύ.

V.K.: Τι διάολο ρε? Είναι τσιχλοπαρέλαση?? Και χθες το έπαθε ο Πάνος με τη θήκη της κιθάρας του και τώρα μου κόλλησε εμένα στο παντελόνι.

(η συνέντευξη διακόπηκε για λίγο σε αυτό το σημείο εξαιτίας των ασυγκράτητων γέλιων)

Λοιπόν πέφτει καλή ερώτηση τώρα, σε περίπτωση…

V.K.: … που σας κολλήσει τσίχλα στο παντελόνι…

Πάνος: … τι πρέπει να κάνετε?

Όχι, όχι… είναι κάτι άλλο. Σαν φαντασίωση ας πούμε.

V.K + Πάνος: Ωχ!

Δεν είναι σεξουαλικού περιεχομένου ερώτηση.

Πάνος: Παιδιά, να σας πω λίγο, θέλουμε δημοσιογράφους σαν εσας. Με προστυχιά (πολλά γέλια)

Σε περίπτωση που περπατούσατε μια μέρα στο δρόμο και συναντούσατε τον αγαπημένο σας καλλιτέχνη. Ποιος θα ήταν αυτός αρχικά και τι θα του λέγατε?

Πάνος: Πω πω δεν ξέρω τι θα ρωτούσα… Ο Eddie Vedder θα ήταν και θα ζητούσα αυτόγραφο και φωτογραφία αρχικά. Μετά θα είχα μείνει άφωνος. Βασικά θα του έδινα την κιθάρα μου και θα του έλεγα ‘Για παίξε ένα κομμάτι ρε Eddie.’ Αυτό και θα το μαγνητοσκοπούσα κιόλας.

V.K.: Εγώ δεν ξέρω τι θα έλεγα. Εχω πολλούς αγαπημένους, είναι κιθαρίστας, ο Marty Friedman έχει παίξει σε πολλές μπάντες. Μ’αρέσει πάρα πολύ γιατί έχει ένα δικό του στυλ το οποίο και έχει αναπτύξει  που τον κάνει να ξεχωρίζει και σε κάνει  να καταλαβαίνεις ποιος είναι ο άλλος.

Η πρώτη σου αντίδραση ποια θα ήταν?

‘Επ! Τι έγινε?’ (γέλια)

Άτομα που σας εμπνέουν για να γράψετε κομμάτια, όχι διάσημα.

Πάνος: Είναι άτομα και καταστάσεις που μπορεί να προκληθούν ενώ είμαι με αυτά τα άτομα. Το Βαγγέλη, τον Τάσο, το Δημήτρη και προσθέτω  και τα δικά μου. Αυτά που βλέπεις γύρω σου. Κυρίως ο Στάθης.

Κοκκινίζω καταρχήν, κατά δεύτερον γιατί?

Γιατί είσαι φίλος, φίλε… Τι είπα? Άκου τώρα τι είπα…Αλλά ναι είσαι φίλος, είσαι ένας από εμάς.

Τα επόμενα live σας ποια είναι?

Πάνος: Έχουμε ένα φεστιβάλ στην Πάτρα (Art Apart Festival) το οποίο είναι με ψηφοφορία (www.artapartfestival.com)  ή από τη σελίδα στο facebook, http://www.facebook.com/events/316845885057928/  και http://www.facebook.com/iseezero . Και κοιτάμε και για το Lazy (Βριλήσσια).

Τελευταία ερώτηση για να κλείσουμε. Υπάρχει κάποια φράση ή κάποιος στίχος ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν μότο για τη ζωή σας?

Πάνος: Γαμώ τις ερωτήσεις φίλε! Πολύ καλή! Αυτό που σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό είναι να κάνω ένα τατουάζ και θα λέει ένα στίχο από System Of A Down  το Aerials επειδή έχει πολύ νόημα αυτός ο στίχος ο οποίος λέει: Life is a waterfall, we're one in the river and one again after the fall... Αν καθήσεις και το διαβάσεις έχει πολύ μεγάλο νόημα.

V.K.: Ναι ναι έχω κι εγώ ένα… I’m on the highway to hell.

Είσαι?

V.K.: Yeah!

Μόνος σου ή με τους φίλους σου?

V.K.: Εγώ είμαι. Δεν ξέρω για τους φίλους μου… Μάλλον θα είναι και αυτοί. (γέλια)

Πάνος: Είμαι κι εγώ μέσα.

Αυτά! Σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας...
Στη συνέχεια ακολουθoύν video με το Foreplay + to Animals Apart

Συνέντευξη με τους I See Zero (Part 1)

Έπειτα από μια τρελή βραδιά γεμάτη μουσικές, σε μια γωνία στη πλατεία του Ηρακλείου καταφέραμε να πάρουμε συνέντευξη από ένα νέο ανερχόμενο συγκρότημα, τους I See Zero. Πάμε λοιπόν να ρίξουμε μια ματιά στο μελωδικό  μικρόκοσμο του Ελληνο-Ιρλανδού frontman Πάνου Καρκαλά (φωνητικά, κιθάρα) του Vee-Kappa(a.k.a Βαγγέλης Κουτσούμπας) (κιθάρα), του Τάσου Τσολακίδη (κρουστά) και του Δημήτρη Ρόδη(μπάσο).

Από πού βγαίνει το όνομά σας?

Πάνος: Το I See Zero βγαίνει από το δωμάτιό μου. Δηλαδή, δικές μου ιδέες που είχα, μια ακουστική κιθάρα, τις έγραψα όλες με τη βοήθεια ενός προγράμματος στον υπολογιστήκαι έπειτα βρέθηκα με τον Alfons Peeters παλιός ντράμερ, και με βοήθησε να μετατρέψω τις ιδέες αυτές σε πραγματικότητα.

Ωραία. Θέλουμε τώρα να μας πείτε ποια είναι τα ποιο γνωστά σας κομμάτια και ποιο ήταν το ερέθισμα που σας δόθηκε για να τα γράψετε?

V.K.: Τα ποιο γνωστά κομμάτια που μπορείς να βρεις από εμας είναι το Foreplay και το Animals Apart το τελευταίο έχει κάνει πάταγο στο youtube

Πάνος: Και το Foreplay!

V.K.: Ναι και το Foreplay του οποίου η μόνη έκδοση που υπάρχει είναι αυτή που έχει φτιάξει ο Πάνος με ένα video.

Πες μας λίγα πράγματα για το video.

Πάνος: Το video είναι ένα κολάζ στιγμών που κατέγραψα με μια κάμερα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων στο studio αλλά και έξω από αυτό. Μετά, έκατσα δύο- τρία βράδια τα κόλλησα όλα μαζί και είχα αυτό το αποτέλεσμα.

Μάλιστα. Για την ιστορία τώρα, Πάνο πες μας πως βρέθηκες με τα παιδιά εδώ στην Ελλάδα?

Πάνος: Λοιπόν, με το πρώτο άτομο που βρέθηκα ήταν ο Δημήτρης (Ρόδης) εδώ στη πλατεία. Έπαιζα κιθάρα μόνος μου και μου πρότεινε να ανοίξω ένα από τα live του. Δέχτηκα, άνοιξα τη συναυλία του και εντωμεταξύ κάναμε και παρέα. Μετά έφυγα για Ιρλανδία και όταν γύρισα τον συνάντησα πάλι μαζί με το Βαγγέλη, που μέχρι τότε δεν τον γνώριζα. Το θυμάσαι εκείνο το βράδυ?

V.K.: Τι γέλιο είχαμε ρίξει εκείνο το βράδυ? Πραγματικά. Και είχαμε κολλήσει αμέσως! Φαντάσου, ερχόμασταν με το Δημήτρη πλατεία εκείνο το βράδυ (είχαμε να εμφανιστούμε πολύ καιρό Ηράκλειο) και λέγαμε «Λες να είναι και ο Πάνος εκεί?». Εκείνο το βράδυ ο Πάνος μου είχε δώσει ένα ραβασάκι, ένα χαρτάκι με το myspace του που είχε τη δουλειά του. (www.myspace.com/panagiotiskarkalas)

Πάνος: Έχω ακόμη το δικό σου! Το έχω ακόμα.

V.K.: Ναι? Μου είχε δώσει λοιπόν το χαρτάκι αυτό (το έχω χάσει τώρα). Αραιά και που συναντιόμασταν με το Πάνο αλλά η κάθε φορά ήταν απίθανη, περνούσαμε πάρα πολύ ωραία. Δεν ξέρω, ένοιωθα ότι μ’ αυτό τον άνθρωπο θα κάνω καλή παρέα. Μου δίνει λοιπόν αυτό το ραβασάκι τότε και έχει περάσει πολύς καιρός. Σε κάποια φάση λοιπόν, καθόμασταν με το Δημήτρη σε ένα internet-café και λέω να ακούσουμε τη δουλειά που έχει γράψει ο Πάνος, φυσικά μας άρεσε πάρα πολύ και σκεφτήκαμε να κάνουμε μια συνεργασία, κάτι, γιατί τότε είχαμε και το άλλο συγκρότημα.

Δηλαδή Βαγγέλη πριν τους I See Zero είχες ξεχωριστή μπάντα?

V.K.: Είχα αρκετά πράγματα ξεχωριστά π.χ. η μπάντα που ανέφερε ο Πάνος ότι άνοιξε τη συναυλία τους, αργότερα μπήκα σ’ αυτούς και παίζαμε τα πάντα. Δηλαδή ό,τι ζητούσαν. Είτε ελληνικά είτε heavy metal είτε blues, οτιδήποτε. Δεν ήταν κάτι σταθερό. Αργότερα καθήσαμε με τα παιδιά φτιάξαμε με τα παιδιά αυτό το heavy metal project (TriggerR) και παράλληλα έγραφα κι εγώ τα δικά μου.

Ο καθένας ξεχωριστά τώρα. Ποια ήταν η έμπνευσή σας για να ασχοληθείτε με τη μουσική?

Πάνος: Η δική μου έμπνευση όσο περίεργη κι αν ακούγεται είναι η εξής. Είχα πάρει τότε, ήμουν 13-14 χρονών το  Nevermind από Nirvana, άκουγα τις κιθάρες, μελωδίες και γούσταρα πολύ. Κόντευαν τα Χριστούγεννα τότε, οπότε και με ρώτησε η μητέρα μου τι δώρο ήθελα. Μια κιθάρα θέλω, μια κιθάρα είπα. Μου έκαναν το δώρο που ήθελα λοιπόν και από εκεί ξεκίνησα. Βέβαια μετά από λίγο το παράτησα γιατί μου φαινόταν περίπλοκο στα δάχτυλα κλπ αλλά μετά ξανάρχισα έμαθα τα βασικά και από ‘κει και πέρα κόλλησε η ζωή μου.

V.K.: Εγώ έχω πονεμένη ιστορία. Να έχει και μελόδραμα soundtrack από Godfather (γέλια γέλια γέλια). Ήμουν τεσσάρων νομίζω και ήρθε ο πατέρας μου ένα βράδυ, βρισκόταν σε διάσταση τότε με τη μητέρα μου, ήταν Παραμονή Πρωτοχρονιάς και μας έφερε δώρα. Το δικό μου δώρο ήταν ένα μικρό keyboard. Δεν καταλαβαίναμε πολλά εκείνη την εποχή, ούτε εγώ ούτε και η αδερφή μου. Βέβαια η Μελίνα ήταν τότε ενός έτους (Η Μελίνα Κουτσούμπα έχει συμμετάσχει σε ένα cover  των I See Zero για το Animals Apart κάνοντας φωνητικά στο unplugged version του.). Από τότε λοιπόν που πήρα αυτό το keyboard στα χέρια μου άρχισα να ασχολούμαι, μπαίνοντας στον κόσμο της μουσικής έτσι. Καιρό μετά μάζεψα λεφτά από κάτι κάλαντα και αγόρασα ένα μεγαλύτερο keyboard αλλά γενικά μέχρι τότε δεν είχα ασχοληθεί καθόλου με τη κιθάρα.

Τι σημαίνει η μουσική για τον καθέναν σας?

Πάνος: Μουσική σημαίνει για εμένα προσωπικά, καθημερινότητα.  Γενικά στη ζωή χωρίς μουσική δεν υπάρχει εξέλιξη. Όπου και να περπατήσεις ακούς μουσική, οπουδήποτε, ακόμη και σε ανελκυστήρα να μπεις θα υπάρχει μουσική. Γενικότερα αυτό έχει γίνει η καθημερινή μου ζωή στο δρόμο. Το κάνω και επειδή μ’ αρέσει, σαν χόμπι αλλά και επειδή το χρειάζομαι. Η αλήθεια είναι ότι τα μαγαζιά, τα περισσότερα τουλάχιστον, σε εκμεταλλεύονται. Αυτό που έχω αντιληφθεί εδώ στην Ελλάδα είναι ότι δεν προωθούνε τους νέους μουσικούς εκτός κι αν παίζεις κάτι γνωστό για δύο ώρες παραδείγματος χάριν τότε όλα είναι μια χαρά αλλά αν θες να παρουσιάσεις τη δική σου δουλειά βρίσκεις μια ιδιαίτερα αρνητική στάση.

V.K.: Μουσική για μένα είναι κάτι το τελείως αναπόφευκτο. Όπως όταν αναπτυχθεί η ζωή που έχει νοημοσύνη και αρχίσει και αντιλαμβάνεται τι υπάρχει γύρω από αυτό, καταλαβαίνει την αρμονία. Είναι κάτι αρχέγονο (σου λέω τη φιλοσοφία μου τώρα) είναι μια αρμονία, όταν παίζεις μουσική και δεν ταιριάξεις τις σωστές νότες, αν δεν βγει η σωστή αρμονική αλυσίδα θα βγει κάτι άλλο, που δεν θα  ακούγεται ωραία στο αυτί. Όπως το ίδιο ισχύει και για τα χρώματα, που είναι απόλυτο φυσικό, κάποια χρώματα έχουν αρμονία μεταξύ τους αν τα ταιριάξεις σωστά. Ακόμη και τα χρώματα που συνδέονται και βγάζουν κάτι άλλο. Κόκκινο με μπλε βγαίνει το μωβ. Κόκκινο με μπλε και μωβ μαζί κάνουν μια αρμονία. Έτσι είναι και η μουσική για μένα.

Μιας και έχουμε πιάσει τις ξεχωριστές ερωτήσεις, πείτε μου τι σας κάνει να συνθέσετε, να δημιουργήσετε ένα κομμάτι?

V.K.: Το αλκοόλ.

Το αλκοόλ? (γέλια)

Πάνος: Όχι μόνο το αλκοόλ. Γενικά να νοιώθουμε ωραία. Καταστάσεις που συναντάμε όχι μόνο στους εαυτούς μας αλλά και σε όσους βρίσκονται γύρω μας.

Δηλαδή θα μπορούσε να πει κανείς ότι ‘κλέβετε’ ιστορίες?

Πάνος: Όχι, όχι. Φτιάχνεις κάτι δικό σου.

V.K.: Απλά επηρεάζεσαι.

Πάνος: Δεν κλέβεις φτιάχνεις αυτό που νοιώθεις ή μάλλον μιλάς γι’ αυτό που νοιώθεις. Έχουμε ηχογραφήσει ένα κομμάτι τώρα το οποίο βασίζεται στη πλατεία που μιλάμε τώρα. Πράγματα που έχουμε ζήσει, τα έχουμε βάλει σε ένα κομμάτι μέσα. Γράφουμε για την καθημερινότητα, μπορεί να είναι μια ιστορία του Βαγγέλη, δικιά μου ή δικιά σου ή της Elle.

V.K.: Το κάθε κομμάτι έχει το δικό του χαρακτήρα.