Η ντοκιμαντερίστρια Γιάνικε Σίσταντ Γιάκομπσεν γράφει και σκηνοθετεί την πρώτη της ταινία, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της βραβευμένης νορβηγίδας συγγραφέως Όλαουγκ Νίλσεν. Με τα βραβεία σεναρίου στο Tribeca Film Festival και καλύτερου σκηνοθετικού ντεμπούτου στο φεστιβάλ της Ρώμης, το “Άναψέ με“ παρακολουθεί την σεξουαλική αφύπνιση της δεκαπεντάχρονης αιθέριας Άλμα, η οποία παραπαίει ανάμεσα στη βαρετή πραγματικότητα της μικρής της πόλης και ερωτικές φαντασιώσεις με το ωραιότερο αγόρι του σχολείου.
Το ωραίο με αυτή τη ταινία είναι οτι δεν μιλάει για τα ίδια και τα ίδια..Φυσικά και δεν είναι η τυπική Αμερικάνικη παραγωγή που για το μόνο που θα μιλήσει ειναι το σεξ. Δίνει έμφαση αρχικά στη γυναικεία σεξουαλικότητα, κάτι που στις ταινίες είναι ιδιαίτερα παρωχημένο και μοιάζει κάτι μάλλον αδιάφορο. Δείχνει οτι παρά τις δυσκολίες τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα αρκεί να επιμένεις. Άλλωστε ποιός δεν θέλει να φύγει απο τη πόλη που ζει και να κάνει τα όνειρα του πραγματικοτητα?
Είναι κάτι ‘’όμορφες μέρες, μέρες παράξενες’’ που ξυπνάς το πρωί και χαμογελάς. Ακόμη κι αν η προηγούμενη μέρα δεν μπορούσε να πάει χειρότερα, έχεις την εντύπωση ότι η σημερινή θα είναι καλή αν όχι καλύτερη.
Ακούς justbreatheαπό PearlJamενώ ετοιμάζεις καφέ και ανάβεις το πρώτο σου τσιγάρο… Έπειτα κάθεσαι πίσω στη καρέκλα σου και συνεχίζεις να διαβάζεις κάτι που έχει γράψει κάποια άγνωστη.
Εγώ λοιπόν παίρνω την ευθύνη της άγνωστης και σου λέω να βγεις και να απολαύσεις την πόλη μας. Πήγαινε στη Πανεπιστημίου, πάρε ένα καφέ από το Ιταλικό Bistro που βρίσκεται εκεί με τα τραγανά του μπάγκελ και τα πολύχρωμα μπριοσάκια του και συνέχισε τη βόλτα σου προς την Ερμού… Όχι, όχι δεν θα πας για ψώνια… Θα κατευθυνθείς προς την Καπνικαρέα. Μόλις φτάσεις, χωρίς να παραβλέψεις τα άσχημα σιντριβάνια στη διαδρομή, παραδέξου το σε κάνουν να γελάς όποτε τα βλέπεις. Θα καθήσεις ανάμεσα στις δύο καινούριες γλάστρες μπροστά από την εκκλησία και θα απολαύσεις τον κόσμο που πηγαινοέρχεται φορτωμένος με ψώνια ή ακόμη κι αυτούς που απλά περπατάνε… Κοίτα τα πρόσωπά τους, προσπάθησε να αντιληφθείς ότι είναι μια όμορφη μέρα.
Μην φοβηθείς για το αν θα νοιώσεις μοναξιά. Δεν πρόκειται. Αν όντως κοιτάς γύρω σου θα δεις ένα παππού να φροντίζει δυο-τρία σκυλιά που τρέχουν χαρούμενα γύρω του κι αμέσως η καρδιά σου θα ζεσταθεί. Συνέχισε να κοιτάς τριγύρω. Δύο παιδιά θα περάσουν σε λίγο με τα ακορντεόν τους περασμένα στις πλάτες τους. Χαμογέλα τους, θα ανταποδώσουν και θα νοιώσεις όμορφα… Να χαμογελάς πιο συχνά… σου πάει.
Αρχίζεις να μην ξέρεις τι άλλο να κάνεις, ακούς κάτι όμως που σε τραβάει… Ναι, είναι μουσική, ένας μουσικός του δρόμου. Δεν το κάνει μόνο για τα λεφτά, το κάνει γιατί είναι κάτι που αγαπάει. Κάτσε κάπου ώστε να τον ακούς καλά, μουρμούρισε μαζί του όποιο τραγούδι πει και γνωρίζεις. Μπες στο κλίμα, τραγούδα λίγο ποιο δυνατά και μην ξεχνάς να κοιτάς το πρόσωπο του μουσικού. Τα συναισθήματα όλα που περιπλέκονται μαζί με τη βρομιά του δρόμου και τα χαμόγελα των περαστικών καθώς ακούν κάτι διαφορετικό από τα βήματα του κόσμου… Η μουσική αυτή που εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένεις και σε κάνει να χαμογελάσεις, να κοιτάξεις ανάμεσα από τα κτίρια και το γκρίζο και να δεις ένα κομμάτι ατόφιου γαλάζιου ουρανού. Γιατί καλά είναι να κοιτάς τους στόχους σου αλλά μόλις δεις τον ουρανό θα καταλάβεις.
