Ανάμεσα σε μια τσιχλοπαρέλαση που κυνηγά τους I See Zero και μια ιδιαίτερα ευχάριστη διάθεση με πολύ γέλιο έρχεται το δεύτερο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης. Απολαύστε το…
V.K.: Μέχρι όσο πάει. Δεν υπάρχουν όρια.
Πάνος: Ναι δεν υπάρχουν.
V.K.: Όπως και στο rock’n’roll δεν υπάρχουν όρια.
Πάνος: Απλώς κάθε μέρα συνεχίζουμε αυτό που αγαπάμε. Έχουμε βάλει κάποιους στόχους π.χ. Να ηχογραφήσουμε κλπ και σιγά σιγά αρχίζουν να πραγματοποιούνται.
Είναι ο πρώτος σας δίσκος?
Πάνος: Ναι. Έχουμε επιλέξει τα κομμάτια που θέλουμε, προχωράμε προσεκτικά και μελετημένα. Από ‘κει και πέρα όπως έρθουν τα πράγματα προχωράμε.
V.K.: Απλά το ξεκινήσαμε όλο αυτό και βάλαμε σαν πρώτο στόχο το δέσιμο μεταξύ μας. Έτσι κι αλλιώς δεν παίζουμε πολύ καιρό μαζί, τουλάχιστον το τελικό σχήμα.
Τι εννοείς το τελικό σχήμα?
Πάνος: Μιλάω για τον Τάσο (Τσολακίδης) ο καινούριος ντράμερ μας, η τελευταία προσθήκη στο συγκρότημα.
Πώς γνωριστήκατε με το Τάσο?
V.K.: Μέσω ενός παιδιού. Μας έδωσε το παλικάρι το τηλέφωνο του λέγοντάς μας ότι ψάχνεται για να βρει μπάντα και μας πρότεινε να κάνουμε καμιά πρόβα μαζί του.
Πάνος: Ναι, όντως. Και του τηλεφωνήσαμε, κανονίστηκε πρόβα και κολλήσαμε εύκολα μαζί του και σαν μουσικοί αλλά και σαν παρέα. Γενικά δεν φοβάται να πειραματιστεί μουσικά και έχει πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ, συστατικά απαραίτητα για να ταιριάξουμε με κάποιον.
Σχετικά με το θέμα των συναυλιών πάλι. Ποια είναι τα καλύτερα live που έχετε κάνει μέχρι τώρα?
V.K.: Το πρώτο είναι στη Νάξο στο Thalasea Band Festival, στη Αρχιτεκτονική στο Γκάζι, στα Βριλήσσια στο Lazy και στο Θυσείο.
Πείτε μας κάτι παράξενο-αστείο που έχει συμβεί σε κάποια συναυλία σας?
V.K.: Μμμ… Θυμάμαι ένα συμβάν. Ήμασταν στην Αρχιτεκτονική και παίζαμε…
Πάνος: Αααα.. αυτό ήθελα να πω κι εγώ!!!
V.K.: (γέλια, πολλά) … Και σε κάποια φάση ενώ παίζαμε βγάζω την μπλούζα μου και την πετάω. Συνεχίζουμε να παίζουμε και όταν τελείωσε η συναυλία, με ρωτάει ο παλιός ντράμερ (Τάσος Μ.) για ποιο λόγο έβγαλα τη μπλούζα μου, προσθέτοντας ότι κάτι τέτοιο μπορεί να έκανε κακή εντύπωση στον κόσμο. Η απάντηση μου ήταν η εξής: ‘Rock’n’roll… Fuck off! Ότι θέλω θα βγάλω και τη μπλούζα μου και το κώλο μου.’ Γιατί αυτό είναι το θέμα, να είσαι ελεύθερος και να κάνεις ότι γουστάρεις. Δεν υπάρχει όριο στη τέχνη.
Πάνος: Το άλλο το θυμάσαι? Στα Εξάρχεια στο 7 Sins, ήμασταν η πρώτη μπάντα που θα έβγαινε και υπήρχαν άλλες τρεις (Illusion Fades + Ocean Mind). Εμείς βγήκαμε κανονικά, κάναμε το sound check και πήγαμε να πάρουμε μπύρες απ’ έξω. Επιστρέψαμε τις βάλαμε στο ψυγείο του μαγαζιού. Τελικά οι άλλες δύο μπάντες βγήκαν πρώτες και μείναμε εμείς τελευταίοι. Το θέμα ήταν όμως ότι είχαμε καταναλώσει πόσες μπύρες? ΠΟΣΕΣ? Να καταλάβεις έρχεται το αφεντικό και μας ρωτάει ‘Παιδιά θα παίξετε? Τι θα κάνετε?’ και εμείς λέγαμε ‘Ναι, φυσικά! Μια χαρά θα παίξουμε, δεν υπάρχει θέμα!’
V.K.: Και βγήκαμε τελικά στη σκηνή και βγήκε πάρα πολύ καλό το live. Ήρθε και ο τραγουδιστής των Illusion Fades και τραγούδησε μαζί μας το Voodoo Child από Jimi Hendrix. Γενικά υπήρχε ωραία ατμόσφαιρα, όμορφη παρέα , όμορφα συναισθήματα… Παίζαμε μουσική και γουστάραμε όλοι. Όταν τελείωσε το τραγούδι και έτσι όπως ο τραγουδιστής των Illusion Fades κατέβηκε από τη σκηνή τράβηξε το βύσμα από τη κιθάρα του Πάνου. Επικρατεί μια σύγχυση, να βάλουμε το βύσμα στη κιθάρα του Πάνου ξανά, όλοι μεθυσμένοι όμως (γέλια), εκείνη τη στιγμή έπαιζα ένα σόλο και δεν είχα καταλάβει τίποτα μέχρι που το είδα αργότερα στο βιντεάκι. Μέσα στη βαβούρα καταφέρνουν και βάζουν το βύσμα πίσω στη κιθάρα, πάει ο Πάνος να παίξει και η κιθάρα ακούγεται πάνω στο Θεό, τα κάλυψε όλα (πάρα πολλά γέλια). Τελικά το πήρε πρέφα και ο ηχολήπτης οπότε το χαμήλωσε και η συναυλία συνεχίστηκε κανονικά.Πάνος: Τι γέλιο ρε φίλε?
V.K.: Και θυμάμαι κι άλλο ένα σκηνικό, να το πω κι αυτό?
Πάνος: Έλα πες το!
V.K.: Γαμώτο η τσίχλα με τραβάει κάτω (με παράπονο). Ήμασταν στο Lazy, με πρόγραμμα που είχαμε, αλλά τι γίνεται τώρα? Ο Τάσος που είχαμε για ντράμερ, ο άλλος ο Τάσος (Μ.), όχι ο καινούριος, είχε κάτι κουμπαράκια του μαζί οι οποίοι είχαν έρθει να τον δουν για πρώτη φορά και είχανε πωρωθεί. Οπότε και μας κερνάγανε σφηνάκια, κάθε κομμάτι που τελειώναμε ερχόταν η σερβιτόρα με το δίσκο και έδινε σφηνάκια για όλους. Ο ντράμερ που είχαμε δεν έπινε καθόλου, δηλαδή πριν το live, coca-cola ή φραπεδιά. Οπότε για να μην φανεί και αγενής, τα έπινε όλα τα σφηνάκια φτάνουμε στο τέλος και όλοι εχουμε αρχισει να έχουμε μια θολούρα να μην θυμόμαστε τι κομμάτια έχουμε παίξει κλπ. Και τι γίνεται? Με το που τελειώνει το κομμάτι κάνει το φινάλε του τρου-του-του-του-του- ΠΑΜ! Και ξερνάει. (γέλια)
Πριν από κάθε συναυλία, έχετε κάποιο εθιμοτυπικό που κάνετε για να νοιώσετε ποιο κοντά ο ένας στον άλλον?
Πάνος: Εεε… όχι.
V.K.: Ναι έχουμε.
Αποφασίστε (γέλια)
V.K.: Πίνουμε πολύ αλκοόλ. (κι άλλα γέλια)
Πάνος: Όχι, απλώς λέμε ‘Πάμε, να το κάνουμε σωστά, σαν να είναι πρόβα’
V.K.: ‘και πάμε να ροκάρουμε’
Πάνος: (τραγουδιστά) Don’t worry, be happy!!
Από διάσημους, τραγουδιστές συγκροτήματα. Ποιοι είναι αυτοί που θαυμάζετε την πορεία τους και θα θέλατε κι εσείς να έχετε μια παρόμοια εξέλιξη?
Πάνος: Εγώ τους Pearl Jam αρχικά και μετά πάει Smushing Pumpkins. Όχι μόνο σαν μουσικές αλλά γενικά σαν μπάντες που έχουν αφήσει εποχές. Υπαρχουν και πολλές άλλες, αλλά αυτά τα δύο είναι τα καλύτερα για μένα.
V.K.: Εντάξει, εμένα μου αρέσουν διάφορα πράγματα από πολλές μουσικές δεν μπορώ εύκολα να καταλήξω σε κάτι συγκεκριμένο-αγαπημένο. Πάντα μου άρεσαν rock’n’roll μπάντες πάρα πολύ όπως οι AC/DC, Κrokus, μ’ αρεσει και το παλιό rock’n’roll, μπάντες από τα ’60s ο Presley. Μου αρέσει η Jazz, το Old School Blues του 1930, Robert Johnson, η heavy metal επίσης μ’ αρέσει… Έχω πάρα πολλές επιρροές. Τους Queen ακόμη, θαυμάζω πάρα πολύ.
Γενικά έχετε επιρροές από την ελληνική σκηνή?
V.K.: Όχι σαν μπάντα. Προσωπικά εγώ έχω… Socrates και
Aphrodite's Child.
Κύριε Καρκαλά επιλέξτε εσείς μια ερώτηση να κάνετε στην μπάντα σας.
Πάνος: Ωραία, λοιπόν περίμενε… α! βρήκα, Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιο συγκρότημα που ξεκινάει τώρα? Κύριε Βαγγέλη?
V.K.: Να δίνουν το καλύτερο που έχουν πάνω στη σκηνή γιατί και καλά να μην παίξουν, αν ροκάρουν με ύφος και με στυλ θα αρέσουν.
Πάνος: Συμφωνώ, και να κάνουν αυτό που αγαπάνε δηλαδή εγώ έχω παρατήσει πολλά πράγματα, έφυγα από την Ιρλανδία εδώ και δύο χρόνια (δεν σας λέω την ηλικία μου) αλλά αν αγαπάς κάτι στη ζωή σου, θα το κυνηγήσεις πάρα πολύ.
V.K.: Τι διάολο ρε? Είναι τσιχλοπαρέλαση?? Και χθες το έπαθε ο Πάνος με τη θήκη της κιθάρας του και τώρα μου κόλλησε εμένα στο παντελόνι.
(η συνέντευξη διακόπηκε για λίγο σε αυτό το σημείο εξαιτίας των ασυγκράτητων γέλιων)
Λοιπόν πέφτει καλή ερώτηση τώρα, σε περίπτωση…
V.K.: … που σας κολλήσει τσίχλα στο παντελόνι…
Πάνος: … τι πρέπει να κάνετε?
Όχι, όχι… είναι κάτι άλλο. Σαν φαντασίωση ας πούμε.
V.K + Πάνος: Ωχ!
Δεν είναι σεξουαλικού περιεχομένου ερώτηση.
Πάνος: Παιδιά, να σας πω λίγο, θέλουμε δημοσιογράφους σαν εσας. Με προστυχιά (πολλά γέλια)
Σε περίπτωση που περπατούσατε μια μέρα στο δρόμο και συναντούσατε τον αγαπημένο σας καλλιτέχνη. Ποιος θα ήταν αυτός αρχικά και τι θα του λέγατε?
Πάνος: Πω πω δεν ξέρω τι θα ρωτούσα… Ο Eddie Vedder θα ήταν και θα ζητούσα αυτόγραφο και φωτογραφία αρχικά. Μετά θα είχα μείνει άφωνος. Βασικά θα του έδινα την κιθάρα μου και θα του έλεγα ‘Για παίξε ένα κομμάτι ρε Eddie.’ Αυτό και θα το μαγνητοσκοπούσα κιόλας.
V.K.: Εγώ δεν ξέρω τι θα έλεγα. Εχω πολλούς αγαπημένους, είναι κιθαρίστας, ο Marty Friedman έχει παίξει σε πολλές μπάντες. Μ’αρέσει πάρα πολύ γιατί έχει ένα δικό του στυλ το οποίο και έχει αναπτύξει που τον κάνει να ξεχωρίζει και σε κάνει να καταλαβαίνεις ποιος είναι ο άλλος.
Η πρώτη σου αντίδραση ποια θα ήταν?
‘Επ! Τι έγινε?’ (γέλια)
Άτομα που σας εμπνέουν για να γράψετε κομμάτια, όχι διάσημα.
Πάνος: Είναι άτομα και καταστάσεις που μπορεί να προκληθούν ενώ είμαι με αυτά τα άτομα. Το Βαγγέλη, τον Τάσο, το Δημήτρη και προσθέτω και τα δικά μου. Αυτά που βλέπεις γύρω σου. Κυρίως ο Στάθης.
Κοκκινίζω καταρχήν, κατά δεύτερον γιατί?
Γιατί είσαι φίλος, φίλε… Τι είπα? Άκου τώρα τι είπα…Αλλά ναι είσαι φίλος, είσαι ένας από εμάς.
Τα επόμενα live σας ποια είναι?
Πάνος: Έχουμε ένα φεστιβάλ στην Πάτρα (Art Apart Festival) το οποίο είναι με ψηφοφορία (www.artapartfestival.com) ή από τη σελίδα στο facebook, http://www.facebook.com/events/316845885057928/ και http://www.facebook.com/iseezero . Και κοιτάμε και για το Lazy (Βριλήσσια).
Τελευταία ερώτηση για να κλείσουμε. Υπάρχει κάποια φράση ή κάποιος στίχος ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν μότο για τη ζωή σας?
Πάνος: Γαμώ τις ερωτήσεις φίλε! Πολύ καλή! Αυτό που σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό είναι να κάνω ένα τατουάζ και θα λέει ένα στίχο από System Of A Down το Aerials επειδή έχει πολύ νόημα αυτός ο στίχος ο οποίος λέει: Life is a waterfall, we're one in the river and one again after the fall... Αν καθήσεις και το διαβάσεις έχει πολύ μεγάλο νόημα.
V.K.: Ναι ναι έχω κι εγώ ένα… I’m on the highway to hell.
Είσαι?
V.K.: Yeah!
Μόνος σου ή με τους φίλους σου?
V.K.: Εγώ είμαι. Δεν ξέρω για τους φίλους μου… Μάλλον θα είναι και αυτοί. (γέλια)
Πάνος: Είμαι κι εγώ μέσα.
Αυτά! Σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας... Στη συνέχεια ακολουθoύν video με το Foreplay + to Animals Apart
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου